خسته ام

خسته ام خسته از این خواب عبس

خسته ام خسته از همه ، همه کس

خسته ام خسته از رهایی ها

از خداحافظی ، جدایی ها

خسته ام خسته از این گم گشتن

بی هدف دل را به دنیا بستن

خسته ام خسته ولی چاره کجاست ؟

چه کسی مثل من در این دنیاست ؟

تا بفهمه تا قلم در دست هست

باز امید روز بهتر هست

که بگه تا امید در قلب هست

خستگی هم تحملش سهل است

گله ای بود ساده

نه لایق شعر بودن

پنجره زیباست اگر بگذارند

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند

من از اظهار نظر های دلم فهمیدم

عشق صاحب فتواست اگر بگذارند

فراموشت نخواهم کرد

فراموشم می کنی یا نه ؟

نمی دانم ؛ من اما غفلتی هرگز زیاد تو نخواهم داشت

حتی اگر در دل اسیر بدترین توفان احساس باشم

یا که گر حتی نباشد روزنی تا بتابد نورکی بر کلبه امید من

همچنان می خواهمت گفتن

من اما غفلتی هرگز زیاد تو نخواهم داشت

آری . . . . .

عشق ما نیازمند رهایی است

      نه تصاحب

     در راه خویش

ایثار باید نه انجام وظیفه

    مسافر

از پس فاصله ها می خندید  _

آن مسافر که درونش غم تنهایی داشت

در نگاهش غم تنهایی _ بر لبش لبخند _ در دلش اما ....

من ندانم که چه غوغایی بود

آنقدر می دیدم که چه زیبا سعی در اخفای غمش می کرد

بی گمان می دانست که اسرار دلش می دانم

بی گمان می دانست که با رفتن او من به چه سان تنهایم

بی گمان می دانست که من ...

عاشق خنده بی وقفه اویم