بخیه ظلم است به زخمیکه نمایان باشد

جلوهء صبح قیامت کف دریای من است/

کیست مجنون؟که مرا سلسله جنبان باشد

سینهء صافتر از چهرهء یوسف دارم/

نقش امید من از سیلی اخوان باشد

روزن عالم غیب است دل اهل جنون/

من و آن شهر ٬ که دیوانه فراوان باشد

اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید/

کعبه آنست که در ناف بیابان باشد

شُکر ابریست ٬ که باران کَرَم میبارد/

برقِ آفت ٬ثمرشکوهء دهقان باشد

از سر خوان قناعت  گذرد دست فشان/

هر که را مرغ ِ کباب ٬از دل ِ بریان باشد

نالهء نای بُود داروی بیهوشی من/

شیر را خواب فراقت به نِیِستان باشد

صبر بر زخم زبان کردن و خاموش شدن.../

در ره کعبهء دل خار مغیلان باشد

 وه!مفشار بدین سان تن بیمار مرا

                         تنگ آغوش سیه. ای شب دیوانه ی گیج

                 دست بردار و ...برو

         دست و پای دل بی رحم و گنهکار مرا

 بر تن مرده ی این عشق فسونکار مپیچ

اگر من وتو دو برگ بودیم...

         هنگام خزان...زودتر از تو می شکفتم

                    و می افتادم وزمانی که تو می افتادی

                                   در آغوشت گیرم

جانا ز فراق تو این مهنت جان تا کی

دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

چون جان و دلم خون شد از غم وصال تو

بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی

نآ مد گه آن آخر که ازپرده برون آیی

آن روی وداع خوبی در پرده نهان تا کی

بشکن ای به سر ضلفت این بنده گران ارزد

وفای دل مسکین این بند گران تا کی

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا کی

خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی

گر عاشق دلداری گر سوخته یاری

بی نام و نشانی بی نام و نشان تا کی